سفرمان را از بندربوشهر آغاز کردیم، جایی که آفتاب روی آب ها آرام می تابید و هوای ساحل تازه بود. جاده ها از روستا هایی سنتی و صمیمی میگذشتند و هر توقف لحظه ای برای کشف زندگی محلی بود. رنگ و گرمای جنوب، با هر کیلومتر حس سفر را واقعی تر می کرد. با گذر از زمین های گرم جنوب، حس و حال این خطه در جانمان ریشه میکرد. در نهایت در جایی که دریا و کوه ها در هم می امیخته اند، سفر جنوبمان را این بار در بندرعباس به پایان رساندیم.
بوشهر، جنوب ایران
جایی که هوا، نور و زندگی ساحلی روی متریال و فرم تأثیر میذاره.
بر پایهی ساخت دستی و تولید آهسته،
با تکنیکهایی که نسلبهنسل منتقل شدهاند.
برای ثبت و حفظ شیوهای از ساخت
که بر زمان، مکان و لمس انسان تکیه دارد.
در امتداد این سفر، هر توقف معنا دارد.
از لحظهای که مواد اولیه انتخاب میشوند تا زمانی که فرم نهایی شکل میگیرد، تصمیمها آهسته و آگاهانه گرفته میشوند. اینجا چیزی برای عجلهکردن وجود ندارد؛ هر جزئیات نتیجهی توجه و زمان است.
این روایت ادامه دارد، نه برای توضیح بیشتر،
بلکه برای نزدیکتر شدن به مسیری که هر اثر از آن آمده است.
