کار علی مرادی از لمس مستقیم خاک شروع میشود؛
از تجربهی فرم، شکست و دوباره ساختن. او فرآیند را بخشی از نتیجه میداند و به مسیر ساخت همانقدر اهمیت میدهد که به فرم نهایی. هر قطعه حاصل زمان، مکث و تصمیمهاییست که در لحظه گرفته شدهاند.
او به تکرار علاقهای ندارد. فرمها بازتولید نمیشوند و هر اثر نتیجهی یک انتخاب تازه است؛ انتخابی که از دل تجربه، خطا و شناخت متریال بیرون آمده. برای علی، ساختن یعنی گفتوگو با ماده، نه تحمیل یک الگوی از پیشتعیینشده.
